Kiedy byłem w 4 klasie szkoły podstawowej, rodzice zapisali mnie na JUDO. Do dzisiaj pamiętam moment, kiedy wiele lat później, po bardzo wyczerpującym treningu znajomy zawodnik z Czeczeni powiedział mi – „KamiL, pamiętaj – więcej potu na treningu to mniej krwi w prawdziwej walce”. Choć w JUDO krew się raczej rzadko leje, nauka ta okazała się być bardzo pożyteczna. I dzisiaj właśnie o tym.

Człowiek, o którym chciałbym w kilku zdaniach napisać, urodził się 11 listopada 1885 w San Gabriel w stanie Kalifornia. Był bez wątpienia jednym z najwybitniejszych dowódców II Wojny Światowej (przez Niemców uważany za najlepszego alianckiego generała). Samo jego nazwisko siało zamęt w szeregach wroga, a fakt ten alianci w pewnym momencie uczynili elementem swojej strategii.

O Six Sigma napisano już naprawdę wiele. Głównie w superlatywach. Program ten od czasu swojego powstania w połowie lat 80. przeszedł swoją drogę od innowacji (kilku to miało i zaskakiwało) do standardu (jak tego nie masz, to daleko nie zajedziesz).

Co mają hipopotamy do pingwinów, a pingwiny do ryb? I gdzie w tym wszystkim jest człowiek?

Wszystko, co chcesz wiedzieć o certyfikacji, a boisz się zapytać oraz dlaczego wcale nie jest tak łatwo obronić się w naszej Akademii, z czego jesteśmy dumni.

Bezpośrednim impulsem do napisania tego krótkiego tekstu było spotkanie u jednego z Klientów, na którym mój rozmówca żalił się na osobę Six Sigma Program Managera, który jest podobno „całkowicie odrealniony”. Niestety, nie pierwsza to taka rozmowa i z pewnością nie ostatnia…

Jest to powszechne pytanie zadawane zarówno przez managerów jak i samych liderów. I w wielu firmach, odpowiedź na to pytanie jest często błędna. Błędna, to znaczy – zbyt prosta.

Spełnia się jako tata, a w firmie sprawuje pieczę nad wieloma zespołami. To urodzony “strateg operacyjny”. Musiał wyjść ze swojej perspektywy, żeby wejść w nowy etap w swojej organizacji. Wyniki przerosły oczekiwania. A to dopiero początek.